İnsan olmak, düşünebilmekle başlamaz.
Düşünmek, yalnızca kapıyı aralar.
Asıl mesele, düşündüğünü taşıyabilmektir.
İnsan, aklı olan bir canlı değildir yalnızca.
İnsan, yük taşıyan bir varlıktır.
Seçimlerinin yükünü, hatalarının izini, korkularının ağırlığını ve umudunun kırılganlığını sırtında taşıyan bir bilinç.
Doğmak bizi insan yapmaz.
Konuşmak da.
Hatta öğrenmek bile yetmez.
İnsan olmak, bir noktada kendine şu soruyu sormakla başlar:
“Ben, olduğum kişi olmaya gerçekten razı mıyım?”
Çoğu insan bu sorudan kaçar.
Çünkü bu soru, konforu bozar.
Bu soru, suçu başkalarından alıp kişinin kendi ellerine bırakır.
Bu soru, kader maskesini indirir ve geriye çıplak bir sorumluluk bırakır.
İnsan olmak, içindeki hayvanla savaşmak değildir.
Onu tanımaktır.
Açgözlülüğü, saldırganlığı, korkuyu ve bencilliği inkâr etmek değil;
onları görüp, onlara rağmen başka bir yolu seçebilmektir.
Gerçek ahlak, kurallara uymak değildir.
Gerçek ahlak, kimse bakmıyorken verdiğin kararlardır.
Bir sistem içinde yaşarız.
Ekonomi, siyaset, kültür, teknoloji…
Hepsi insanı biçimlendirmeye çalışır.
Ama insan olmak, biçimlenmeye razı olmak değil,
biçimlendiren güçlerin farkında olarak kendi formunu inşa etmektir.
İnsan, tamamen özgür değildir.
Genetiği vardır.
Geçmişi vardır.
Travmaları, koşulları, sınırları vardır.
Ama yine de, küçük bir alan kalır.
Çok küçük.
Bazen yalnızca bir saniyelik.
İşte insan, o küçücük alanda yaptığı seçimdir.
Aynı şartlarda büyüyen iki insan,
iki farklı hayata yürüyebilir.
Çünkü insanı belirleyen şey, başına gelenler değil,
başına gelenlerle ne yaptığıdır.
İnsan olmak, kusursuz olmak değildir.
İnsan olmak, kusurunu inkâr etmemektir.
Düşmek, kaçınılmazdır.
Ama düşüşünü hikâyenin sonu yapmamak,
işte orada başlar insanlık.
İnsan olmak, güç aramak değildir yalnızca.
Anlam aramaktır.
Ve bazen gücü bırakabilmektir.
Bir gün teknoloji bizi aşacak.
Algoritmalar bizden hızlı düşünecek.
Sistemler bizden doğru kararlar verecek.
Ama insanı insan yapan şey,
hız değil.
Doğruluk bile değil.
İnsanı insan yapan şey,
acıyı hissedip yine de kötülük yapmamayı seçebilmesidir.
Empati, bir duygu değildir.
Bir disiplindir.
Merhamet, bir zayıflık değildir.
Bir bilinç seviyesidir.
Ve insan olmak,
her gün, yeniden insan olmayı seçmektir.
Çünkü insanlık,
bir kimlik değil,
sürekli verilen bir karardır.
Tales’in Notu:
Bu yazı bir son değil.
Bir başlangıç noktası.
Çünkü her gerçek hikâye,
verilen ilk bilinçli seçimle başlar.
Yorumlar