Bu seri, insanın ne olması gerektiğini anlatmak için yazılmadı.
İnsanın neye dönüştüğünü göstermek için yazıldı.
Çünkü insan,
bir anda bozulmaz.
Bir anda kaybolmaz.
Bir anda yabancılaşmaz.
İnsan,
adım adım çözülür.
Önce kendine “insanım” demeyi öğrenir.
Sonra vicdanını susturur.
Empatisini zayıflatır.
Sorumluluktan kaçar.
Kayıtsızlığa alışır.
Güçle bozulur.
Ve en sonunda,
kendine yabancılaşır.
Bu yedi metin,
bir karakter portresi değildir.
Bir ideoloji değildir.
Bir öğüt listesi hiç değildir.
Bu seri,
modern insanın iç anatomisidir.
İnsan Olmak,
kim olduğumuzu sorar.
Vicdan,
kendi sınırlarımızı nerede kaybettiğimizi gösterir.
Empati,
başkasının acısına ne zaman sırtımızı döndüğümüzü anlatır.
Sorumluluk,
hayatımızın yükünü ne zaman başkalarına bıraktığımızı ifşa eder.
Kayıtsızlık,
kötülüğe ne zaman seyirci kaldığımızı gösterir.
Güç,
cezasız kaldığımızda kim olduğumuzu açığa çıkarır.
Ve Yabancılaşma,
bütün bunların sonunda
kendimizi nasıl kaybettiğimizi anlatır.
Bu bir gelişim hikâyesi değildir.
Bu bir çöküş hikâyesidir.
Ama aynı zamanda,
bir uyarıdır.
Çünkü bu yol,
geri dönülemez değildir.
İnsan,
her aşamada durabilir.
Vicdanını yeniden duyabilir.
Empatisini yeniden hatırlayabilir.
Sorumluluğu yeniden alabilir.
Kayıtsızlığa direnebilir.
Güce sınır koyabilir.
Ve kendine geri dönebilir.
Bu seri,
insanı yargılamak için yazılmadı.
Bu seri,
insanı kendisiyle yüzleştirmek için yazıldı.
Çünkü insanın başına gelebilecek
en ağır şey,
kötü olmak değildir.
En ağır şey,
kendi hayatını yaşarken
kendi hayatının içinde
yavaş yavaş yok olmaktır.
Ve belki de,
bütün bu serinin tek cümlelik özeti şudur:
İnsan,
en çok kendini kaybettiğinde
tehlikeli olur.
Tales’in Notu:
Bu seri,
dünyayı değiştirmek için değil,
insanın kendine geri dönebilmesi için yazıldı.
Yorumlar